"Ja, eh, goeie grap!"

Was één van de opmerkingen die ik naar de laatste gasten toeriep vandaag. Gesloten waren we. Dat gebeurt wel eens na 11 uur op een doordeweekse dag... Meneer chappie #1 en meneer chappie #2 liepen ferm door, ja, want zij waren stoere binken. "BURGEEEEEEERS", hoorde ik er eentje blij uitroepen. "Ja, eh, we zijn gesloten", mompelde ik vanuit het kastje van de milkshakemachine. Schoonmaken hoort er ook af en toe bij. "Waarom ben ik dan binnen?" Ander: "HAHAHDURHFDaf" zoiets klonk het, in ieder geval. In mijn verbeelding gingen ze elkaar ook nog slow motion, half in de lucht springend high fiven, maar het leven is niet altijd zoals een film. Anders had ik nu ook wel meneer Miles Kane al aan de haak geslagen door van een nerd naar een lekker wijf te transformeren die hij opeens als een engel vanuit het concertpubliek zou zien oprijzen. Maar goed, "ja, eh, goeie grap!".

Toen gingen ze nog lekker bekvechten met mijn manager die een kort lontje heeft ten opzichte van idioten. Kan ik haar niet kwalijk nemen. "WE KOMEN NOOIT MEER TERUG", terwijl ze huilend de winkel uitrenden. "Ja, eh, da's mooi! DOEG", aldus manager. "Ik ga jullie twee euro missen", wist ik uit te brengen, terwijl er een eenzame traan over mijn wang naar beneden rolde.

Wat een dag.

"Ik denk aan een contactstoornis"

Zo. Duidelijke woorden van mijn psychologe. Toch?

Ik heb nooit gedacht aan een stoornis bij mezelf. Veel mensen houden van zelf diagnostiek met behulp van het almachtige Wikipedia; ik kan mezelf totaal nooit herkennen in die punten. Zo dus ook niet bij de pagina's voor contactstoornis, hechtingsstoornis of autisme.

Ik ben ik, ik wil geen label, ik ben gewoon mij, en dat mag. Zelfs al ben ik een beetje eigenaardig op zijn tijd... Maar dan heb ik liever de label, "Guerita", en niet "autistisch persoon". Mensen bekijken je dan al meteen anders, en ik word al zo vaak als "anders" gezien dat ik geen zin heb in deze opstapeling. Autistisch. Contactgestoord. Nee, bedankt.

Nare Duitsers

Nee, nu generaliseer ik niet. Maar ik had me toch eens een nare Duitser aan de kassa!

Meneer liep voorbij de rij die er stond, en toen ik hem daar op aansprak, kreeg ik een geluid naar me toegeworpen dat klonk als "groempf". De gasten die eigenlijk aan de beurt waren hadden het wel door, dus die hielden zich gedeisd en ik gooide me er ook maar bij neer. "Waar kan ik u mee helpen?" Weer een "mpfffhg". "Pardon?" Ik krijg een oogrol en een zucht. "mfmfghop". "Een Flurry?" Weer een zucht en een oogrol. Dan krijg ik opeens iets in het Duits naar me toegeworpen. "Do you speak English?", probeer ik het nog, maar zijn ogen draaien bijna zijn kassen uit. "KAFFEE" schreeuwt hij bijna. "Oh. Een koffie. Dat is 1 euro 90.", en ik kon een lichtelijke zucht toch niet onderdrukken. Blijkbaar was het feit dat ik zijn Duitse gewampfel in een Mc in Nederland niet kon verstaan zo'n groot ergerpunt, gecombineerd met het feit dat ik me ook ergerde aan hoe asociaal hij zich gedroeg, dat hij begon te vloeken en te tieren in het Duits dat ik niet zo met mijn ogen moest draaien en waarom ik zo moest zuchten.

U gaf mij toch zo'n goed voorbeeld, mijn beste man. Ik ben dol op imiteren dus ik moest toch even een kleine moeite doen.

Extra lang bij het koffieapparaat staan. Doen alsof er iets interessants gebeurt in de keuken waar ik vocaal steun bij moet tonen. Langzaam terug naar de kassa. Oh jee. Staat hij met mijn manager te praten. In het DEUTSCH klagen over mij? Zou me niet verbazen van zo'n mopperkont.
Nee, hij was bezig geld te wisselen, waarbij hij ook probeerde geld van ons weg te moffelen. Nee, toen was de  klootzak opeens poeslief.

Er kon bij mij geen glimlach vanaf.

Nare Duitser.

Een McIntroductie

Assistent medewerkster fastfood staat er maandelijks op mijn loonstrookje. Als ik geluk heb, staat er genoeg op om mijn schulden van de vorige maand te betalen en om boodschappen te kunnen doen. En uiteraard om meer geld uit te geven. Gelukkig heb ik maar een limiet van -€500, anders was ik een stuk verder weg geweest.

Ik werk nu een half jaar bij de McDonald's, en hier ga ik wekelijks snauwen over welke malloot nu weer 10 minuten zijn Big Tasty heeft laten staan, terwijl hij zijn vriendin's gezicht aan het aflikken was, om vervolgens te komen klagen dat het broodje koud is. Schande! We zouden geen restaurant genoemd mogen worden!

Als het wel een restaurant was geweest had ik niet elke dag augurken van de muur hoeven te plukken. Dat vinden mensen blijkbaar tegenwoordig maar normaal. Vaak schreeuw ik jongeren na, "doe je dat thuis ook?!", terwijl ze wegrennen terwijl ik een bezem in de lucht rondzwaai. Voel me net een oud wijf, terwijl ik 21 herfsten jong ben. Dat hoort toch niet?

Ben net afgewezen voor de studie van mijn voorkeur. Een plan B? Dat heb ik niet. Alles gaat me normaal altijd voor de wind, en waarom? Geen idee. Misschien kan ik stiekem wel meer dan ik denk. Meer dan de McDonald's, dat weet ik sowieso. Nu moet ik anderen overtuigen, maar hoe moet dat als je jezelf nog niet eens overtuigd hebt? Lastige kwestie.


Het McLeven van een 21-jarige dromer die niet weet wat ze nou wil. Of zoals mijn moeder het ook wel zegt, een oud ziel in een jong lichaam.

Verrek, ver ben ik in mijn vorig leven dan ook niet gekomen.