Assistent medewerkster fastfood staat er maandelijks op mijn loonstrookje. Als ik geluk heb, staat er genoeg op om mijn schulden van de vorige maand te betalen en om boodschappen te kunnen doen. En uiteraard om meer geld uit te geven. Gelukkig heb ik maar een limiet van -€500, anders was ik een stuk verder weg geweest.
Ik werk nu een half jaar bij de McDonald's, en hier ga ik wekelijks snauwen over welke malloot nu weer 10 minuten zijn Big Tasty heeft laten staan, terwijl hij zijn vriendin's gezicht aan het aflikken was, om vervolgens te komen klagen dat het broodje koud is. Schande! We zouden geen restaurant genoemd mogen worden!
Als het wel een restaurant was geweest had ik niet elke dag augurken van de muur hoeven te plukken. Dat vinden mensen blijkbaar tegenwoordig maar normaal. Vaak schreeuw ik jongeren na, "doe je dat thuis ook?!", terwijl ze wegrennen terwijl ik een bezem in de lucht rondzwaai. Voel me net een oud wijf, terwijl ik 21 herfsten jong ben. Dat hoort toch niet?
Ben net afgewezen voor de studie van mijn voorkeur. Een plan B? Dat heb ik niet. Alles gaat me normaal altijd voor de wind, en waarom? Geen idee. Misschien kan ik stiekem wel meer dan ik denk. Meer dan de McDonald's, dat weet ik sowieso. Nu moet ik anderen overtuigen, maar hoe moet dat als je jezelf nog niet eens overtuigd hebt? Lastige kwestie.
Het McLeven van een 21-jarige dromer die niet weet wat ze nou wil. Of zoals mijn moeder het ook wel zegt, een oud ziel in een jong lichaam.
Verrek, ver ben ik in mijn vorig leven dan ook niet gekomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten